Mattijs Wolthaus

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Mattijs Wolthaus

 

 

Adres atelier: Moerbeilaan 52
1214 LX Hilversum

www.mattijswolthaus.nl

 

Beeldend kunstenaar Mattijs Wolthaus werd bij toeval kunstenaar. Tijdens zijn studie Nederlands, met afstudeerrichting Communicatie, begon hij met filmen. Na het afstuderen is hij daarin min of meer blijven hangen en werd hij cameraman en televisieregisseur in Hilversum. Een flink aantal jaren werkte hij daar, totdat het een te onrustig leven werd. “ Ik was gewoon altijd van huis en toen er ook nog twee kinderen kwamen, wilde ik graag iets anders doen”. Hij ging aan de slag bij diverse reclamebureaus. Maar toch miste hij ook daar een zekere autonomie in zijn werk. Om hier invulling aan te geven begon hij heel laagdrempelig met een tekencursus. Sinds de kleuterschool had hij niet meer getekend, maar hij bleek talent te hebben! Een paar jaar later meldde hij zich aan voor de Wackers Academie in Amsterdam en werd aangenomen.

Mattijs schildert voornamelijk verontrustende en eenzame landschappen, naar een eigen schoonheid. Het zijn stedelijke landschappen waarbij de fantasie van de kijker meteen alle ruimte krijgt. “Ik ben zelf helemaal geen eenzaam figuur zegt hij lachend, maar het intrigeert me”. Zo schilderde Mattijs een hele serie landschappen met lege zwembaden. “Een zwembad associeer ik met iets prettigs, deze hoort niet leeg te zijn’’. Door deze leeg te laten probeert Mattijs een emotie op te roepen en de kijker te inspireren. Een leeg zwembad maakt een verhaal veel spannender. Zijn achtergrond bij de TV komt van pas tijdens het schilderen; “Ik ben getraind om te kijken naar wat een beeld spannend maakt”. “Schilderen is wel een totaal ander vak, dat ik beslist heb moeten leren op de academie”, zegt Mattijs.

In zijn schilderijen gebruikt hij vaak dezelfde kleuren. Zijn favorieten zijn afgeleide kleuren, zoals het zachtere geel en ook kiest hij vaak de kleur groen. Het kiezen ervan gaat geheel intuïtief. Zijn stijl van schilderen was voornamelijk realistisch, maar het afgelopen half jaar werkt hij veel meer gelaagd; hij laat elementen in zijn werk weg en gooit het door elkaar. Ook een verandering in zijn werk is dat hij soms weer een figuur toevoegt aan zijn werk. Mattijs schildert meestal wat zijn gevoel hem ingeeft, wel doet hij aan voorstudie. “Plaatjes die ik leuk vind, scheur ik uit boeken of print ik uit en daar maak ik collages van”. Vervolgens tekent hij zijn collage na en de tekening wordt dan een schilderij. Hij gebruikt zijn tekeningen alleen om een voorstelling te maken; hoe het zou zijn als hij bepaalde elementen/figuren toevoegt of weglaat. Het is zelden zo dat hij zich vasthoudt aan de collage of tekening: “Het is vanaf het begin tot het eind een zoektocht, waarbij er veel gebeurt tijdens het schetsen en nog meer gebeurt tijdens het schilderen”.

Een leidraad voor Mattijs is een citaat van kunstenaar Julian Schnabel. “Painting is more about reacting, than acting”. Oftewel, het gaat meer om het proces en dat je reageert op wat je doet dan dat je precies uit gaat werken wat je bedacht had in het begin.
.

 

The Swimming Pool

The run

Hanke Wiegand

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS


Hanke Wiegand

 

Adres atelier: Mussenstraat 11C
1223 RB Hilversum

www.studiohankewi.com

Hanke Wiegand is beeldend kunstenares. Ze is begonnen met het maken van sculpturen in textiel, maar maakt nu beelden van brons, steen en synthetische materialen. Haar stijl is vaak intuïtief, ze maakt wat haar gevoel haar ingeeft en ze schetst snel met bijvoorbeeld het materiaal was. Eén van de thema’s in Hankes werk is de overdracht van kennis, onderwijs en verbinding tussen mensen. Een goed voorbeeld hiervan is het beeld The girl with book and flower. Dit is een marmeren beeld (gemaakt in 2013) dat particulier is aangekocht en ergens in een tuin in Nederland staat. Dit beeld is geïnspireerd op het levensverhaal van Malala Yousafzai, een Pakistaans meisje en dochter van een leraar. Ze is bekend geworden vanwege haar strijd voor meisjes om naar school te mogen.

Studio Hankewi is niet te missen; voor Hankes atelier staat een blauw/paarsachtige oudere dame met een rollator. Op de rollator staat een bankschroef en tussen de bankschroef zit een boek geklemd. Dit boek heeft als titel: “De schoonheid van antiek”.
Dit beeld van een oude dame trekt meteen je aandacht, (zie foto) en heel even denk je dat er echt een oud dametje staat. Haar studio bevindt zich op de inspirerende omgeving: ‘Werf 35’. Op deze creatieve broedplaats zijn diverse kunstenaars, (sociale) ondernemers, ontwerpers, een restaurant en café gevestigd.

Het beeld The wisdom of an old lady heeft Hanke gemaakt in het kader van Expo on Tour Women Reading. Hanke is een heel gedreven persoon en zij vertelt graag over haar werk, haar inspirerende werkomgeving en haar leerlingen. Haar kunstenaarschap combineert ze met het geven van creatieve workshops en een baan als vakdocent CKV (Culturele Kunstzinnige Vorming) op een middelbare school. Zelf zegt ze hierover: “Het maken van kunst in combinatie met lesgeven is voor mij een uitdaging. Beide banen versterken elkaar, inspireren mij om nieuwe sculpturen te ontwerpen en te realiseren, maar ook om de mooie aspecten van kunst en cultuur over te brengen aan jongeren. Niet om alleen over kunst te leren, maar ook van kunst te leren, het zogenaamde Art-Based learling”.

Een ander mooi voorbeeld van Hankes werk is het beeld dat in 2016 is aangekocht door Bibliotheek Hilversum. Langs de ‘s-Gravenlandse weg in de tuin van Bibliotheek Hilversum ligt een meisje te lezen in haar boek. Hanke vertelt hierover: “Goed onderwijs is de sleutel voor de ontwikkeling van een kind én samenleving. Een kind dat goed onderwijs volgt, creëert kansen voor de toekomst en krijgt kennis die het kan doorgeven aan volgende generaties”. (Zie hier)

Hanke vindt onderwijsvernieuwing belangrijk en maakt zich hier hard voor binnen haar school. Kunst als middel en niet alleen als doel op zich. Juist in de 21e eeuw, waarbij in het onderwijs het ontwikkelen van vaardigheden gestimuleerd wordt, kunnen kunst en cultuur hierbij een interessante en ondersteunde rol spelen. Veelal werkt zij met culturele instellingen in de omgeving samen, waarbij al tal van projecten zijn gerealiseerd.

Zelf heeft ze diverse opleidingen genoten; twee verschillende kunstacademies afgerond en ze heeft haar MA Kunstgeschiedenis te Leiden behaald. Tijdens de open atelierdagen exposeert ze beelden en sculpturen van diverse materialen.Een van haar nieuwe werken is De eeuwige jeugd een oude vrouw zittend op een skippybal.

 

Sacha Wendt

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS


SACHA WENDT

Adres atelier: GATE 51
Noodweg 51 (vliegveld)
1213 PW Hilversum

www.sachawendt.nl

Sacha Wendt ziet zichzelf meer als ambachtsvrouw, dan als beeldend kunstenares. Ze heeft aan de modevakschool de opleiding kostuums maken gedaan, waar ze zich alle kneepjes van ambachtelijk werken eigen heeft gemaakt. Na haar opleiding is ze de (straat-)theaterwereld in gerold. Ze begon haar eigen atelier en werkte als ontwerpster en uitvoerster van kostuums voor onder andere TV, film, commercials, theater en festivals.

Vanaf 2012 is Sacha Wendt begonnen met haar 2D tassenlijn. Ze ontwierp voor een theater typetje een cartooneske 2D schooltas als attribuut. “Toen we zijn kostuum gingen passen, zei Sacha lachend ik heb nog een bijpassende schooltas voor je”. Degene die het typetje speelde zei: “dit moet je op de markt brengen”! Zo is haar 2D tassenlijn ontstaan. De schooltas had ze van het materiaal skai gemaakt en dat was nu op, ze ging op zoek naar een alternatief. In die tijd was ze bezig met het maken van gordijnen van dikke vilt. Dit bracht haar op het idee om bij haar vilt leverancier een lap vilt te vragen en hiermee te experimenteren. Ze kwam met een 2D tas terug bij haar vilt leverancier en hij vond het zo humoristisch dat ze tot op de dag van vandaag nog goed contact met hem heeft. “Vilt is een heel handig materiaal om mee te werken, want het is erg plat. Daarnaast is vilt waterafstotend, dat is ook een ideale eigenschap voor een tas”. Naast het materiaal vilt, maakt ze ook tassen van leer en lakleer.

Binnen haar 2d tassenlijn kwam eerst het schooltasje, later een koffer en nog later een damestasje. Tegenwoordig maakt ze ook sleeves voor laptops en hoesjes voor mobiele telefoons. Allemaal met dezelfde kenmerkend cartooneske vormgeving. Ondertussen is haar tassenlijn te koop in diverse musea in Nederland en heeft Sacha Wendt haar eigen webshop. Sacha is erg trots op haar werk en vindt het geweldig dat haar 2D tassenlijn onder andere te koop is in het Gemeente Museum van Den-Haag. Haar 2D tassenlijn met een cartoonesk zwart lijntje passen namelijk goed bij het werk van Mondriaan.

Haar inspiratie haalt ze uit dingen die ze mooi vindt. Ze heeft een grote fascinatie voor de oude koffer-sets van vroeger. Ze vindt het mooi dat er in een koffer weer een kleinere koffer gaat en daarin weer een kleinere en ga zo maar door. Ook vindt ze het mooi aan de koffers van vroeger dat elke koffer zijn eigen functie had. Zo zijn haar ronde tassen geïnspireerd op de hoedenkoffers van vroeger. Verder vindt ze het beeld van vrouwen met vele tassen aan hun armen, zoals te zien is in de serie Sex In The City fascinerend. Vanuit dit beeld heeft Sacha een tas op een tas op een tas gemaakt. Je ziet drie tassen op elkaar die samen één tas vormen. In elke tas kun je ook daadwerkelijk iets opbergen.

Sacha krijgt veel positieve en vrolijke reacties op haar tassen en deze leiden tot leuke gesprekken. Haar tassen roepen iets verrassends op. Zo ziet ze bijvoorbeeld vaak verbaasde gezichten van mensen die langs lopen en dan weer terugkomen en zeggen: “Hè, het perspectief van deze tas draait niet mee”. Haar tassen zetten je op het verkeerde been. Dit geldt zeker ook voor haar meest recente ontwerp, een tas uit de ‘Cardboardbox bags’ serie. De tassen hebben een groot optisch effect. Het lijkt een kartonnendoos, maar in feite is het een goed draagbare leren tas met een magnetische sluiting.

 

Louisiana Antraciet Ivoor

Cardboard-bag

Karin Welhuis

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Karin Welhuis

Adres atelier:
Curacaolaan 18a
1213 VK Hilversum

www.atelier2pk.nl

Karin Welhuis maakt keramiek, objecten van klei.
Zo is ze niet begonnen. Na de Kunstacademie in Utrecht waar ze theatervormgeving studeerde, werkte ze lange tijd bij de Nederlandse Opera op de kostuumafdeling, en daarvan op de ververij. Stoffen en prints ontwerpen en verven. Creatief werk, en een vaste baan. Wat wil een kunstenaar nog meer. “De ene kostuumontwerper wist precies wat hij wilde, de ander liet me wat vrijer, maar het bleven opdrachten van anderen. En het werd op den duur een kunstje, wat ik wel beheerste.”
Vijftien jaar met veel plezier gedaan, maar de behoefte om zelf te scheppen werd groter. “Wat kan ik nou eigenlijk zelf, ging ik me afvragen”.

Bij toeval kwam ze in aanraking met keramiek via een vriendin die op heel ambachtelijke manier daarmee bezig was. “En vanaf het moment dat ik voor het eerst een broodje klei in handen had, wist ik het: dit is het!”  Drie maanden later had ze haar vaste baan bij de opera opgezegd, gegrepen door de nieuwe mogelijkheden van dit materiaal. “Ik voelde dat ik hier mijn creativiteit in kwijt kon.”

De eerste tijd werkte ze gelijk op met de vriendin die haar op het spoor had gezet. “We hadden samen een atelier annex winkeltje in Muiden. Wat we maakten, verkochten we meteen.” Die tijd samen zorgde dat Karin de technische kneepjes van het ambacht onder de knie kreeg. Welke klei je gebruikt, hoe je onderdelen verbindt, hoe je moet bakken, dat heb ik toen allemaal geleerd.”  Haar producten verkopen, dat lukte al snel. Op kunstmarkten en in galeries. Maar haar objecten werden allengs groter en monumentaler. Dat verkoop je niet meer op een markt, de prijs is daar ook niet naar.

Het meeste dat ze nu maakt is vrij werk, een enkele keer een opdracht. “Ik heb veel ideeën in m’n hoofd, die zich langzaam ontwikkelen. Soms krijg ik ineens inspiratie in de supermarkt, of ’s nachts in bed. Het is niet zo dat ik op maandagmorgen denk: wat zal ik nu weer eens gaan maken, het is een langzaam proces. Mijn objecten hebben met natuur te maken, met zee, soms heb ik al haast een foto in m’n hoofd hoe het zal worden, maar dan nog verandert dat onder mijn handen.

 

Bart van der Voort

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Bart van der Voort

 

www.bartvandervoort.nl

Bart van der Voort is beeldhouwer en fotograaf. Hij bewandelde een lange weg om te komen waar hij nu is: Ik heb bijna mijn hele leven foto’s gemaakt, maar moest eerst cameraman worden om te begrijpen dat ik fotograaf was, ik moest fotograaf worden om in te zien dat ik ook beeldhouwer ben en beeldhouwer om in te zien dat ik kunstenaar ben”.

Bart maakt beelden die verhalen vertellen, geïnspireerd op onder andere de Griekse mythologie, maar met nieuwe betekenis in deze tijd. Als fotograaf doet hij vooral werk in opdracht, bijvoorbeeld portretfotografie en interieurfoto’s. Ook legt hij zijn eigen beelden met de camera vast.Bart is een echte lokale kunstenaar. Hij groeide op in een groot gezin in Hilversum. Als kind tekende hij graag. Hij heeft zichzelf nooit kunstenaar willen noemen, ook al zagen anderen hem wel zo, al vanaf de lagere school. Zijn tekeningen, schilderwerken en kleibeelden waren altijd net iets beter dan die van zijn klasgenoten. Bart wilde zelf vliegtuigbouwer worden, maar maakte zich zorgen over de grote hoeveelheid aan huiswerk die dat met zich mee zou brengen. Zijn vader kwam met het idee dat hij naar de Vakschool Schoonhoven zou gaan voor de opleiding goud- en zilversmeden, dit bleek de combinatie van creativiteit en ambacht te zijn die hij zocht.

De Vakschool Schoonhoven was in die tijd, door de nadruk die lag op vormgeving en creativiteit, meer een kunstopleiding dan een ambachtsschool. Tijdens het eerste jaar van zijn opleiding maakte Bart kennis met de heer Sietsma, vakdocent boetseren. Deze leraar was bij eerstejaars niet populair omdat hij meer van je verwachte dan middelbare school mentaliteit, je liet werken met materiaal waar je handen vuil van werden en omdat hij vreemd was, een kunstenaar. Waardering voor deze leraar kwam bij de meesten later pas. Hij wist Bart te motiveren door het onderste uit de kan te halen. Hij beoordeelde hem strenger dan de overige studenten omdat hij zijn talent zag. “Mijnheer Sietsma heeft een belangrijke stempel op mijn creatieve vorming gedrukt”.

Na zijn afstuderen was het tijd om aan het werk te gaan. Bart was er nog niet aan toe om als zelfstandig goud en zilver smid te werken, maar hij zat er ook niet op te wachten dingen te repareren die een ander kapot had gemaakt. Toch begon bij een juwelier als reparateur. Na twee weken kwam hij er achter dat dit werk hem totaal niet uitdaagde. Hij kon zijn creativiteit er niet in kwijt. Ook merkte hij dat het hem niet goed beviel om voor een baas te werken. Hij was echter nog niet zeker genoeg om al voor zichzelf te beginnen dus ging hij op zoek naar ander werk. Zo kwam hij terecht in de televisiewereld, waar hij werk vond als cameraman. Hiervoor moest hij wel weer terug naar school, eerst naar de School voor Fotografie in Den Haag, later naar het COM Santbergen, het opleidingsinstituut van de NOB in Hilversum.

Bart werkte tien jaar als freelance cameraman. Hij kreeg complimenten van zijn collega’s over de kwaliteit van zijn foto’s. “Op een gegeven moment zeiden mijn collega’s tegen mij dat ik prachtige foto’s maakte, maar dat het jammer was dat het met een televisiecamera was”. Hij raakte ervan overtuigd dat stilstaand beeld zijn passie is en besloot de televisiewereld achter zich te laten.Hij ging werken als zelfstandig fotograaf. Zijn passie voor boetseren herontdekte hij vanuit de fotografie: “Ik maak beelden die zich niet laten vangen met fotografie”.

Bart exposeert tijdens de open Atelierdagen (zie foto) onder andere zijn beeld Hylonome.
Hylonome
was een vrouwelijke centaur in de Griekse mythologie. Bij dit beeld fascineerde het Bart enorm om de grens tussen mens en dier op te zoeken en deze soepel in elkaar over te laten gaan. Het materiaal van zijn werk is een gipscomposiet en is beschilderd met blauwe acrylverf. Naast dit beeld exposeert Bart kleine objecten, zijn zogenoemde ‘A Piece of It’: Kleine stukjes van beelden, voor als één heel beeld te veel is.

‘Schedel van sabeltandtijger met daarin de wonderbaarlijke verschijning van een vrouw die gemakkelijk verward zou kunnen worden met een slangemens die Zlata genoemd wordt.’

‘Kronkelend in de bochten van lust of wanhoop, Julia’s wraak.’

Hylonome

Deodaat Visser

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Deodaat Visser

 

Tesselschadelaan 22
1217 LH Hilversum

www.kleibeelden.nl

Deodaat Visser maakt beelden uit klei. Aardse stoffelijke beelden, die hij van onderop opbouwt. Hij is er pas later in zijn leven op uit gekomen, maar nu is het al jaren zijn werk en zijn passie.

Als kind tekende hij veel, hij deed een opleiding in de fotografie, en kwam op die manier bij film terecht. Jarenlang was hij werkzaam bij de Ikon,eerst als cameraman en de laatste 10 jaar als regisseur. Hij maakte veel documentaires, tot aan een ontslag tegen zijn zestigste. En dan is er dus ineens een moment dat je helemaal zelf mag weten hoe je je leven gaat inrichten. ‘Daar zijn we slecht op voorbereid’ aldus Deodaat.

Hij nam de tijd, bekeek de mogelijkheden en het werd: klei. ‘Het bleek het materiaal te zijn waarin ik me kon uiten. Klei is aards, in klei werd adem geblazen en het werd een mens.’
Deodaat heeft als zoon van een dominee een boodschap te brengen met zijn beelden. ‘Ik word erg geïnspireerd door wat er in de wereld gebeurt. Vooral het thema ‘vluchten’ – vlucht – ontvluchten, houdt me erg bezig. Iedereen vlucht wel voor iets, ik zelf ook.’

Toen hij gekozen had voor klei ging hij op cursus bij Christie Rusche, hij richtte een kleine serre bij zijn huis in als atelier en hij begon. Van 9 tot 5, want Deodaat ziet het als werk. Het moet geen hobby worden, want dan lever je als vanzelf al in op je ambitie. Een hobby kan immers makkelijk ingeleverd worden voor iets anders wat belangrijker is.
Nu hij een paar jaar bezig is, hoeft het strikte van 9 tot 5 niet meer. Maar de drang om een boodschap te brengen blijft.

Vluchteling

Ezel

Jobs klacht

Anna Visser

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Anna Visser

Adres atelier
Larenseweg 109A
1221 CK Hilversum

www.annav.nl

Anna Visser is op latere leeftijd begonnen met beeldende kunst. Ze heeft  lange tijd een praktijk gehad in de  hulpverlening, waarbij ze creativiteit inzette als onderdeel van de therapie. Thematiek in het werk van haar zijn:  ‘vergankelijkheid’ en ‘transformatie’. Vergankelijkheid in de zin dat alles wat in een moment kan worden ervaren in het andere al weer anders kan zijn. Maar ook alles in leven heeft een begin en een eind. De lente die na de winter komt, nieuwe natuur na verwoesting en natuurrampen. Het wonderlijke in het leven is dat er na elk leed  weer heling kan zijn, dat er perspectieven kunnen zijn naar  nieuw leven:  hoop, en transformatie. In deze thematiek wordt uitgedrukt  ‘loslaten van wat is geweest en zoeken naar nieuwe mogelijkheden’. De cyclus vanleven en dood komt in dit kader regelmatig voor in het werk van Anna Visser. In het fotowerk  ‘Staalscherf’  kijken we vanuit de positie van de inzittende van gecrashte auto’s door de ruiten naar buiten. De vraag die ontstaat is: ”Wat hebben deze mensen op het laatste moment van hun leven gezien?”. De serie  ‘Beladen Land’  toont foto’s van restanten van gebouwen en wegen uit het voormalige nazikamp Buchenwald.  Hier kan ieder zich bij afvragen,  wat heeft zich op deze plek afgespeeld. Een zelfde thematiek vindt men in de foto’s van reflecties van barakken in de modderige plassen in Auschwitz. “Hoeveel ogen hebben dit gezien?”

Veel werken ontstaan vanuit een confrontatie met leven en dood. Brieven van soldaten aan het front van de 1e wereldoorlog in Frankrijk, vluchtelingen problematiek vandaag de dag. Ze vraagt zich  af wat de exodus van mensen uit hun land betekent voor hen, en wat voor het land waar ze naar toe gaan. Hoe welkom zijn ze daar, hoe staat ieder als individueel mens hierin.

Naast fotografie bestaat het werk van Anna Visser uit schilderkunst, ruimtelijke kunst of combinaties van deze kunsten met muziek. Tussen Pasen en Pinksteren doet Anna Visser mee aan de Bach Cantate op de Brink.  De tijd van de wederopstanding. Hiervoor heeft zij een fotoserie gemaakt, die getoond wordt bij de uitvoering van de muziek. Anna Vissers kunst heeft geen directe boodschap in de zin van dat ze een bepaald moraal wil uitdragen. Het is haar vooral te doen om de vraag  op te roepen. Om het direct “logische” los te laten en ruimte te creëren voor ruime interpretatie, voor creativiteit. Ze benadrukt de enorme kracht van kunst. De waarde van kunst betekent voor haar dat het vragen oproept en emoties te weeg brengt  , ruimte biedt voor meerdere paden.  En dat het  de creativiteit van mensen bevordert. Het loslaten van de gebaande patronen, en het bevorderen van de intuïtie.

Dat het werk van Anna Visser niet alleen maar zware problematiek aankaart maar ook schoonheid en eenvoud van het leven laat zien, is terug te vinden in bijvoorbeeld de portretten, in de thema’s: ‘sporen’, ‘stranding’, of ‘stillevens’. Het werk van Anna Visser wordt regelmatig tentoongesteld en staat op haar  site www.annav.nl.

Badtrap India

Jeu de Boules

 

Ludek Tikovsky

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Ludek Tikovsky

 

www.tikography.com

Ludek Tikovsky(1963) is geboren en getogen in het voormalige Tsjechoslowakije, waar hij leefde in een kunstzinnige gezin. Vader fotograaf, oom schilderde en maakte grafische kunst. In 1987 emigreert hij naar Nederland. Zijn Tsjechische verleden heeft veel indruk op hem gemaakt. Hij is zich bewust van de vrijheid, die wij hier hebben. En kent de onderdrukking van het communistische regiem. Waar kunstenaars geen kritische uitingen mochten produceren, maar hooguit cryptisch hun ideeën konden verwerken in de kunst. Vrijheid is een belangrijk element in zijn werk, veelal door vogels verbeeld. Maar kenmerkend is eveneens dat hij de keerzijde van het leven laat zie. Bijvoorbeeld in zijn werk ‘Man is capable of anything” waarin een vogel op een stenen kruisbeeld is genageld. Dit is schildering van vogel, gemaakt op een foto van een stenen kruis, welk later digitaal is bewerkt. Ludek noemt zijn kunst tikografie, een geheel eigen kunstvorm, waarin hij zijn naam en grafiek heeft gecombineerd. Hoewel het werk niet naar de natuur is gemaakt, noemt hij het niet abstract, maar figuratief. Elke vorm, al of niet bestaand roept een interpretatie op bij de kijker.

Het werk van Tikovsky bestaat uit : tekeningen, schilderingen, foto’s en digitale bewerking. Op jonge leeftijd is hij gestart met tekenen, schilderen op materiaal met structuur wat daarna op papier werd afgedrukt.

In het dagelijks leven vallen hem uitspraken, rijmpjes, spreuken, filosofische teksten, fantasierijke verhalen etc. op, waar hij zijn eigen beelden bij maakt. Ludek Tikovsky denkt heel beeldend. Soms leven beelden een lange tijd in zijn hoofd alvorens de noodzaak ontstaat dit om te zetten in een kunstwerk. Een voorbeeld hiervan is het werk ‘Some things are inevitable’, waar een vrouw staat afgebeeld met achter haar enerzijds de jonge maagd en anderzijds een doodskop.

De digitale techniek die Ludek Tikovsky gebruikt is meestal de laatste bewerking van zijn kunstwerk. De start is meestal een foto of een tekening. Deze wordt op de pc met behulp van grafisch tablet veranderd, aangevuld, ingekleurd, of wordt structuur aangebracht totdat hij een compositie heeft gemaakt, welk het best overeenkomt met het beeld dat hij heeft en hetgeen hij wil uitdrukken. In structuren in de natuur bijvoorbeeld van rietstengels of verdroogde bladeren, ziet Tikovsky reële of imaginaire figuren. Door de foto te bewerken transformeert hij de werkelijkheid tot een nieuw beeld.

Soms benoemen mensen het werk van hem ‘eng’. Dit komt volgens hem, omdat  zijn werk confronterend kan zijn. Het zet mensen aan het denken. Of confronteert hen met het feit dat zij de dingen anders zien dan de kunstenaar. Soms kunnen mensen de beelden niet plaatsen maar hebben intuïtief er toch een connectie mee. Ze zijn zich op dat moment niet bewust met welke eigen ervaring of kennis dit overeenkomt. Jung spreekt van ‘het collectieve onbewustzijn’: kennis die we als mensheid met elkaar delen, maar niet persoonlijk hebben meegemaakt. Anderzijds kan het zijn dat Tikovsky in zijn werk een andere ‘beeldspraak’ heeft.

Towers of artichokistan

Nog vis nog vlees

Organic architecture

Nog vlees nog vis

Jan van Strien

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Jan van Strien

 

www.artijean.nl

Jan van Strien uit Kaatsheuvel was als gast present op de Open Atelier Dagen in Hilversum.

Van Strien is opgeleid als tuinarchitect, maar zag dat daar geen droog brood in te verdienen was. Een administratieve baan voor een paar dagen per week stelt hem nu in staat om die passie voor kunst te volgen. Het begon met steensculpturen, daarna schilderijen en sinds 2009 bronzen beelden. Op dat laatste concentreert hij zich nu. ‘Want die verkopen gewoon het beste. Ik kan wel 100 mooie schilderijen maken maar als niemand ze wil hebben, blijft de trein niet rijden.’ De beelden maakt hij in was, en hij laat ze gieten in een kleine bronsgieterij in de omgeving van Kaatsheuvel. Daarna gaan de beelden met Jan op stap, op weg van de ene expositie naar de andere. ‘Ik doe aan zo’n 25 tot 30 exposities per jaar mee, soms aan meerdere tegelijk. Soms zit ik meer in de auto dan dat ik aan het scheppen ben. Maar dat hoort erbij’.

De mens in zijn dagelijkse doen en laten, dat thema staat centraal in de beelden die hij maakt. En om nog preciezer te zijn: de klik die ze met elkaar hebben. Of niet. Vaak gaat het om groepen van twee of drie beelden.
Belangrijk vindt Jan van Strien de titel van zijn werken. ‘Titels geven er een extra dimensie aan, mensen gaan daardoor beter kijken. Ze staan stil voor het beeld of het schilderij en bekijken het. Dan buigen ze zich over naar de titel of het verhaal dat erbij staat en lezen dat. En dan gaan ze nóg een keer kijken of ze de titel met het beeld kunnen rijmen, of ze stellen mij daarover een vraag.

Laatste bus

Badhuis

Nabeschouwing

Wouter Stips

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Wouter Stips

Badhuislaan 10 B
1217 SK Hilversum

www.wouterstips.nl

Wouter Stips is een veelzijdig kunstenaar. Naast kleurrijke schilderijen maakt hij beelden van brons, glas, staal en hout, en kunstboeken, die hij voorziet van gedichten. Zijn stijl leunt tegen die van de leden van de CoBrA aan. De kunstenaar voelt zich verwant aan de levendigheid en het kinderlijke genoegen dat deze schilders scheppen in het maken van kunst. Ook hun manier van werken is overeenkomstig met die van Wouter Stips. Hij schildert spontaan en heeft nooit een plan als hij begint aan een schilderij. Hij heeft weleens geprobeerd een eerder bedacht idee op papier te zetten, maar dat bleek niet te werken. En hij vindt het ook niet interessant. Als hij beelden van glas maakt, moet hij wel eerst een schets maken, maar dat is een simpele schets van één lijn. En tijdens het creëren van het beeld kan alles weer veranderen. ‘Het leukste is om jezelf te blijven verrassen. In alles, ook in je ontwikkeling. En daarin jezelf op geen enkele manier te blokkeren. Ik denk dat dat het allerbelangrijkste is voor mijn manier van schilderen.’

Voor de kunstenaar vormt de reactie van mensen een belangrijk onderdeel van zijn ontwikkeling. Zijn schilderijen moeten mensen raken, dat is ook de doelstelling van kunst volgens de schilder. Al is het geen bewust proces tijdens het schilderen. Maar het gebeurt vaak dat mensen iets zien in zijn schilderijen en emotioneel worden. Soms herkent iemand zijn hele leven in een schilderij. Hij vindt dat erg bijzonder. Inspiratiebronnen heeft de schilder niet. Het maken van kunst is een kwestie van de juiste energie hebben. Er ontstaat een kunstwerk als je in het ‘alfagebied’ komt en kan wegdromen, volgens Wouter Stips. ‘Je verliest jezelf in de tijd en in het moment en dan is er ineens een schilderij.’

Stille Liefde

Zo zie je wat ik denk

Oh lala, le trompettiste

Ans Steutel

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS


ANS STEUTEL

 

www.aardegwerk.nl

Ans Steutel heeft haar vroegere arbeidzame leven als verpleegkundige altijd gecombineerd met vele en verschillende creatieve bezigheden.
Totdat Ans bij het creativiteitscentrum bij toeval in contact kwam met klei. Eerst ging ze boetseren, vervolgens bouwen en draaien.

Onder begeleiding van Klaartje Kamerman en Susan Ohler werd de hobby een passie en in 1998 startte ze in Gouda de beroepsopleiding Keramische technieken bij de SBB. Deze opleiding heeft ze, na een paar heerlijke en leerzame jaren in 2002 na een vierde extra leerjaar ‘draaien en glazuren’ succesvol afgesloten. Daarna heeft Ans ook nog workshops bij verschillende keramisten gevolgd.

Aansluitend op de opleiding heeft ze zich verder ontwikkeld, mede door veel te werken en uit te proberen. In 2004 besloot Ans van haar hobby haar beroep te maken. Ze stopte met het werken als verpleegkundige, en Pottenbakkerij Aardegwerk was gestart. “Dit waren weer veel plezierige jaren, met cursussen, veel werken en het exposeren van mijn werk”.

Op dit moment werkt Ans thuis in haar ateliertje achter het huis: “Ik geniet nog steeds enorm van het werken met klei”. Ze doet het nu wat rustiger aan om wat meer ruimte te hebben om eigen werk te kunnen maken. Helemaal rustig aan, lukt haar niet: Ze geeft incidenteel workshops aan kleine groepen. Daarnaast heeft Ans een nieuwe liefde ontdekt: beeldhouwen! “Sinds 2012 heeft ook het beeldhouwen mij gegrepen”. Na een paar workshops bij Peggy Eras (ook Art deelneemster) en Rob Boekhout ben ik bij Giel Clijsters (ook Art deelnemer) terecht gekomen, en amuseert ze zich wekelijks met de beeldhouwkunst.

Ans werkt voornamelijk met plakken klei, deze bewerkt ze eerst met diverse materialen. Zoals het stempelen met bloemen, grassen en kantjes in de nog natte uitgerolde klei. Vervolgens knipt of snijdt ze een mal en verder gaat het op gevoel. Haar inspiratie komt vanzelf en spelenderwijs en intuïtief ontstaat er een vorm. Deze vorm wil ze soms ook open hebben en dan komen er allerlei gereedschappen, zoals een; appelboor en diverse mesjes aan te pas. Ans maakt onder andere gebouwen, objecten, ballen, kommen, schalen en vazen. Tijdens de Open Atelierdagen exposeert ze werk uit fantasie ontsproten objecten, die op gebouwen lijken (zie foto).

Kenmerkend voor haar werk is dat Ans haar beelden glazuurt, soms mat en afgewisseld met glanzend glazuur. Verder laat Ans bijna altijd nog iets van de rauwe klei zien. Ook versiert ze haar objecten vaak met diverse materialen als; sleutels, knoppen, staven en dergelijke. De baktemperatuur is afhankelijk van het glazuur dat ze gebruikt, deze varieert van 1040º tot 1240º.

Nathalie Sook

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Nathalie Sook

 

www.nathalie-sook.blogspot.com

Nathalie Sook is zo lang zij zich kan herinneren bezig met dingen maken en een opleiding aan een kunstacademie leek een logische stap. Toch koos zij eerst voor het Grafisch Lyceum maar de wens om te tekenen bleef en in 2004 is Nathalie afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie richting autonome beeldende kunst met manshoge potloodtekeningen.Daarna heeft zij zich weer gericht op het grafisch vormgeven en het maken van vrij werk verdween naar de achtergrond. Om opnieuw geïnspireerd te raken is Nathalie op zoek gegaan naar haar roots en heeft een aantal prachtige reizen gemaakt naar haar geboorteland Zuid-Korea. In 2014 kreeg zij de gelegenheid om mee te doen aan een groepsexpositie in Seoul. Van daaruit werd zij samen met de andere kunstenaars uitgenodigd om in de zomer van 2015 deel te nemen aan een (kunst)studiereis in Seoul. Tijdens deze periode ontdekte Nathalie beeldenmakers die, net zoals zij, een Oost-Aziatische achtergrond hebben. Er ging een wereld voor haar open bij het zien van deze Pop-Surrealisten en de Low-brow beweging uit Amerika. Het is een mix van stijlen waarin invloeden uit de Aziatische cultuur vermengd zijn met die uit het westen.

Sinds die tijd heeft Nathalie zich toegewijd aan het creëren van collages en tekeningen met kleurrijke en speelse figuratieve vormen. Naast aquarel en acrylverf, maakt Nathalie de tekeningen met (pastel)kleurpotloden, pastelkrijt en met fineliners. Details zijn soms tot in het kleinste uitgewerkt. Daarnaast combineert ze deze vormen met knippen en scheuren en worden delen van het kunstwerk op en aan elkaar geplakt zodat er 3d-werking en schaduw op het werk ontstaat. Het leukste deel vindt ze het ‘versieren’ van de tekeningen. Het aanbrengen van glittertjes, fluoriserende kleuren en goudpigmenten. Omdat de Japanse animaties van Hayao Miyazaki (Studio Ghibli) een grote inspiratiebron is hoopt zij in de toekomst kleine animaties te maken waarin beeld en geluid elkaar versterken.