Mattijs Wolthaus

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Mattijs Wolthaus

 

Alleen 23 en 24 juni atelier geopend.
Adres atelier: Moerbeilaan 52
1214 LX Hilversum

www.mattijswolthaus.nl

Beeldend kunstenaar Mattijs Wolthaus werd bij toeval kunstenaar. Tijdens zijn studie Nederlands, met afstudeerrichting Communicatie, begon hij met filmen. Na het afstuderen is hij daarin min of meer blijven hangen en werd hij cameraman en televisieregisseur in Hilversum. Een flink aantal jaren werkte hij daar, totdat het een te onrustig leven werd. “ Ik was gewoon altijd van huis en toen er ook nog twee kinderen kwamen, wilde ik graag iets anders doen”. Hij ging aan de slag bij diverse reclamebureaus. Maar toch miste hij ook daar een zekere autonomie in zijn werk. Om hier invulling aan te geven begon hij heel laagdrempelig met een tekencursus. Sinds de kleuterschool had hij niet meer getekend, maar hij bleek talent te hebben! Een paar jaar later meldde hij zich aan voor de Wackers Academie in Amsterdam en werd aangenomen.

Mattijs schildert voornamelijk verontrustende en eenzame landschappen, naar een eigen schoonheid. Het zijn stedelijke landschappen waarbij de fantasie van de kijker meteen alle ruimte krijgt. “Ik ben zelf helemaal geen eenzaam figuur zegt hij lachend, maar het intrigeert me”. Zo schilderde Mattijs een hele serie landschappen met lege zwembaden. “Een zwembad associeer ik met iets prettigs, deze hoort niet leeg te zijn’’. Door deze leeg te laten probeert Mattijs een emotie op te roepen en de kijker te inspireren. Een leeg zwembad maakt een verhaal veel spannender. Zijn achtergrond bij de TV komt van pas tijdens het schilderen; “Ik ben getraind om te kijken naar wat een beeld spannend maakt”. “Schilderen is wel een totaal ander vak, dat ik beslist heb moeten leren op de academie”, zegt Mattijs.

In zijn schilderijen gebruikt hij vaak dezelfde kleuren. Zijn favorieten zijn afgeleide kleuren, zoals het zachtere geel en ook kiest hij vaak de kleur groen. Het kiezen ervan gaat geheel intuïtief. Zijn stijl van schilderen was voornamelijk realistisch, maar het afgelopen half jaar werkt hij veel meer gelaagd; hij laat elementen in zijn werk weg en gooit het door elkaar. Ook een verandering in zijn werk is dat hij soms weer een figuur toevoegt aan zijn werk. Mattijs schildert meestal wat zijn gevoel hem ingeeft, wel doet hij aan voorstudie. “Plaatjes die ik leuk vind, scheur ik uit boeken of print ik uit en daar maak ik collages van”. Vervolgens tekent hij zijn collage na en de tekening wordt dan een schilderij. Hij gebruikt zijn tekeningen alleen om een voorstelling te maken; hoe het zou zijn als hij bepaalde elementen/figuren toevoegt of weglaat. Het is zelden zo dat hij zich vasthoudt aan de collage of tekening: “Het is vanaf het begin tot het eind een zoektocht, waarbij er veel gebeurt tijdens het schetsen en nog meer gebeurt tijdens het schilderen”.

Een leidraad voor Mattijs is een citaat van kunstenaar Julian Schnabel. “Painting is more about reacting, than acting”. Oftewel, het gaat meer om het proces en dat je reageert op wat je doet dan dat je precies uit gaat werken wat je bedacht had in het begin.

Ems Willems

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Ems Willems

Gast – op de parterre van Museum Hilversum, Kerkbrink 6

Ems Willems op Facebook
Ems Willems op Instagram

Zoek zorgvuldig een mooie bloem uit,  vries deze in en fotografeer deze daarna. Ems Willems wil hiermee aantonen dat er in verval en verwelken (de korte duur van de schoonheid van bloemen) veel energie, verstilling, passie, transformatie en schoonheid schuilt. Ze werkt alleen met natuurlijke belichting en zonder filters. Alleen in close-up, waardoor details, kleur en materie worden geaccentueerd.

Ems Willems (1960) ontwierp ooit sieraden maar kwam erachter dat ze daar niet van kon leven. Ze is toen verder gegaan als grafisch ontwerper. Ze studeerde in 1985 af aan de Design Academy in Eindhoven en werd grafisch ontwerper, een vak waarin ze nog steeds part-time werkzaam is en dat ze combineert met het beroep van trainer/vormgever van mensen met een verstandelijke beperking. Ze exposeerde in 2017 in Weesp, Bussum en Muiden. Ems wil steeds meer tijd voor haar passie vrijmaken.
Haar foto’s worden in verschillende formaten afgedrukt op zowel aluminium, dibond (een aluminium sandwichplaat) als plexiprint en in een oplage van maximaal tien. En natuurlijk is het fijn als je kunt verkopen: ‘het is superleuk als iemand je foto koopt en zó blij is.’
Waar het werk van Ems Willems tijdens de Open Atelier-Dagen te zien is, is nog niet helemaal duidelijk.

 

Monique van Wijk

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Monique van Wijk

Leeghwaterstraat 43A
1221 BC Hilversum

www.moniquevanwijk.nl

Schilderen is van jongs af aan Monique’s grote passie geweest. Al op haar zestiende werd ze aangenomen op de kunstacademie. De leraren hadden plezier in haar enorme enthousiasme voor verf. Het was de tijd van de conceptuele kunst en slechts enkelen verheugden zich op het werken met verf en kleur. Ook wist ze al vroeg dat ze een voorliefde had voor de portretkunst.
Haar methode is bijzonder. Natuurlijk werkt ze vanuit een plan, want het portret moet gelijkend zijn. Maar na vaststelling van houding en compositie, werkt ze vanuit donkere transparante kleuren naar licht toe. In dunne lagen bouwt ze het portret op. Intuïtief weet ze wanneer het eindresultaat de sfeer en de kern van de geportretteerde weergeeft. Deze techniek gebruikt zij zelfs met louter wittinten.
Lange tijd schildert Monique ook portretten van honden. Soms met hun eigenaar. Ze bouwt deze schilderijen op dezelfde wijze op als haar andere werk. Omdat ze meestal in opdracht schildert, gaat het meeste werk haar atelier uit. Soms vindt Monique dit best jammer. De komende jaren wil de kunstenares meer tijd besteden aan haar vrije werk. Dit werk geeft haar voldoening, omdat ze nog meer kan afgaan op haar intuïtie.Wat Monique ook doet, is het portretteren van dierbare overledenen. Verf en de portretkunst zijn haar blijvende inspiratiebronnen. In haar atelier zal zij u hier veel over kunnen vertellen.

Hanke Wiegand

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Hanke Wiegand

 

Alleen 23 en 24 juni atelier geopend, 2e weekend niet.
Mussenstraat 11C
1223 RB Hilversum

www.studiohankewi.com

Hanke Wiegand is beeldend kunstenares. Ze is begonnen met het maken van sculpturen in textiel, maar maakt nu beelden van brons, steen en synthetische materialen. Haar stijl is vaak intuïtief, ze maakt wat haar gevoel haar ingeeft en ze schetst snel met bijvoorbeeld het materiaal was. Eén van de thema’s in Hankes werk is de overdracht van kennis, onderwijs en verbinding tussen mensen. Een goed voorbeeld hiervan is het beeld The girl with book and flower. Dit is een marmeren beeld (gemaakt in 2013) dat particulier is aangekocht en ergens in een tuin in Nederland staat. Dit beeld is geïnspireerd op het levensverhaal van Malala Yousafzai, een Pakistaans meisje en dochter van een leraar. Ze is bekend geworden vanwege haar strijd voor meisjes om naar school te mogen.

Studio Hankewi is niet te missen; voor Hankes atelier staat een blauw/paarsachtige oudere dame met een rollator. Op de rollator staat een bankschroef en tussen de bankschroef zit een boek geklemd. Dit boek heeft als titel: “De schoonheid van antiek”.
Dit beeld van een oude dame trekt meteen je aandacht, (zie foto) en heel even denk je dat er echt een oud dametje staat. Haar studio bevindt zich op de inspirerende omgeving: ‘Werf 35’. Op deze creatieve broedplaats zijn diverse kunstenaars, (sociale) ondernemers, ontwerpers, een restaurant en café gevestigd.

Het beeld The wisdom of an old lady heeft Hanke gemaakt in het kader van Expo on Tour Women Reading. Hanke is een heel gedreven persoon en zij vertelt graag over haar werk, haar inspirerende werkomgeving en haar leerlingen. Haar kunstenaarschap combineert ze met het geven van creatieve workshops en een baan als vakdocent CKV (Culturele Kunstzinnige Vorming) op een middelbare school. Zelf zegt ze hierover: “Het maken van kunst in combinatie met lesgeven is voor mij een uitdaging. Beide banen versterken elkaar, inspireren mij om nieuwe sculpturen te ontwerpen en te realiseren, maar ook om de mooie aspecten van kunst en cultuur over te brengen aan jongeren. Niet om alleen over kunst te leren, maar ook van kunst te leren, het zogenaamde Art-Based learling”.

Een ander mooi voorbeeld van Hankes werk is het beeld dat in 2016 is aangekocht door Bibliotheek Hilversum. Langs de ‘s-Gravenlandse weg in de tuin van Bibliotheek Hilversum ligt een meisje te lezen in haar boek. Hanke vertelt hierover: “Goed onderwijs is de sleutel voor de ontwikkeling van een kind én samenleving. Een kind dat goed onderwijs volgt, creëert kansen voor de toekomst en krijgt kennis die het kan doorgeven aan volgende generaties”. (Zie hier)

Hanke vindt onderwijsvernieuwing belangrijk en maakt zich hier hard voor binnen haar school. Kunst als middel en niet alleen als doel op zich. Juist in de 21e eeuw, waarbij in het onderwijs het ontwikkelen van vaardigheden gestimuleerd wordt, kunnen kunst en cultuur hierbij een interessante en ondersteunde rol spelen. Veelal werkt zij met culturele instellingen in de omgeving samen, waarbij al tal van projecten zijn gerealiseerd.

Zelf heeft ze diverse opleidingen genoten; twee verschillende kunstacademies afgerond en ze heeft haar MA Kunstgeschiedenis te Leiden behaald. Tijdens de open atelierdagen exposeert ze beelden en sculpturen van diverse materialen.Een van haar nieuwe werken is De eeuwige jeugd een oude vrouw zittend op een skippybal.

 

Karin Welhuis

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Karin Welhuis

Adres atelier:
Curacaolaan 18a
1213 VK Hilversum

www.atelier2pk.nl

Nadat Karin Welhuis in 1992 afstudeerde aan de HKU in theatervormgeving ging zij werken op de kostuumafdeling van de Nederlandse Opera. Na vijftien jaar voor de opera te hebben gewerkt was ze toe aan een nieuwe uitdaging. Via een vriendin: Patritia Consenheim had ze klei ontdekt als medium. Ze werd zo gefascineerd door de mogelijkheden van dit materiaal dat ze haar baan opzegde en in Muiden een atelier/galerie begon samen met Consenheim, hier werkten zij anderhalf jaar samen. Gedurende deze periode maakte Welhuis kennis met verschillende technieken. Hoewel ze voortaan een ander materiaal gebruikte bleef ze de vruchten plukken van haar technische en creatieve achtergrond.

Nadat de samenwerking was beëindigd startte Welhuis haar eigen atelier in Hilversum, zij exposeert regelmatig in galeries en haar werk wordt gepresenteerd op beurzen. Door haar liefde voor alles wat met de zee te maken had, ontwikkelde ze een beeldtaal geïnspireerd door levensvormen uit het water, fossielen en schelpen. Haar werk bestaat o.a. uit schaalvormige objecten waar vaak repeterende elementen  aan zijn toegevoegd en vormen afgeleid van vislichamen. Met de schilder John Cees Smit startte zij het samenwerkingsverband: WELHUIS&SMIT.

In overleg met Smit maakt zij keramische vormen die vervolgens door hem gedecoreerd of gekleurd worden . Dit kunnen vrije vormen zijn maar eveneens  hebben zij samen gebruikskeramiek uitgevoerd o.a het servies voor restaurant Mijnheer van Loon, en  wandborden en –kommen. De  door hen vervaardigde keramiek exposeren zij regelmatig in combinatie met de schilderijen van Smit.

De ontwikkeling van amoebe-vis-amfibie-zoogdier-mens is het thema dat resulteerde in haar meest recente werk: de serie What If. Onlangs kocht Welhuis de mallen op van een bedrijf dat gespecialiseerd was in het vervaardigen van Victoriaanse porseleinen poppen. Welhuis giet deze elementen af . Met de aldus verkregen koppen en de lichaamsdelen gemonteerd op een eivormig lichaam stelt zij creaturen samen die een mutatie lijken van de mens. Het eivormig lichaam is een verwijzing naar het ei als basis van alle leven. Ze werkt de afgegoten onderdelen niet helemaal af, laat de gietnaden zichtbaar. Hiermee wil ze de maakbaarheid, reproduceerbaarheid van de onderdelen van een mens benadrukken zonder perfectie na te streven. De eerste objecten in deze serie waren wit en  niet gedecoreerd, de meest recente stap in haar ontwikkeling is het gebruik van kleur en de toevoeging van allerlei andere materialen dan klei: bontvachtjes, veren, rubber banden en tandenborstels

Gedurende het proces is  ze de diverse  onderdelen steeds speelser gaan gebruiken en krijgen de elementen een andere betekenis; armen bijvoorbeeld op een hoofd gemonteerd lijken daardoor hoorntjes. Ook in de houding van de aldus ontstane “mensen” is speelsheid nadrukkelijk aanwezig. Het streven van Welhuis is om een groep van ca. 30 figuren te vervaardigen en deze in een grote ruimte of tuin te exposeren.
In haar werk wil Welhuis commentaar geven op de maakbaarheid van de mens. Deze maakbaarheid lijkt een logisch gevolg van  en vervolg op de evolutie en op de behoeft van de mens om zichzelf te perfectioneren. Wat, als we kunnen doen met ons lichaam wat we willen? Hoe zou de volgende stap er dan uitzien en waar zou die ontwikkeling stoppen, zijn de vragen waar ze in haar meest recente werk een reactie op laat zien.

Dit en ander werk van Welhuis is te zien tijdens de expositie Art Hilversum in de weekenden vanaf 21 juni tot 1 juli op Curacaolaan 18A Hilversum. En gedurende die periode in het Hilversums Museum,

Bart van der Voort

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Bart van der Voort

Gaat op GATE 51, Noodweg 51

www.bartvandervoort.nl

Bart van der Voort is beeldhouwer en fotograaf. Hij bewandelde een lange weg om te komen waar hij nu is: Ik heb bijna mijn hele leven foto’s gemaakt, maar moest eerst cameraman worden om te begrijpen dat ik fotograaf was, ik moest fotograaf worden om in te zien dat ik ook beeldhouwer ben en beeldhouwer om in te zien dat ik kunstenaar ben”.

Bart maakt beelden die verhalen vertellen, geïnspireerd op onder andere de Griekse mythologie, maar met nieuwe betekenis in deze tijd. Als fotograaf doet hij vooral werk in opdracht, bijvoorbeeld portretfotografie en interieurfoto’s. Ook legt hij zijn eigen beelden met de camera vast.Bart is een echte lokale kunstenaar. Hij groeide op in een groot gezin in Hilversum. Als kind tekende hij graag. Hij heeft zichzelf nooit kunstenaar willen noemen, ook al zagen anderen hem wel zo, al vanaf de lagere school. Zijn tekeningen, schilderwerken en kleibeelden waren altijd net iets beter dan die van zijn klasgenoten. Bart wilde zelf vliegtuigbouwer worden, maar maakte zich zorgen over de grote hoeveelheid aan huiswerk die dat met zich mee zou brengen. Zijn vader kwam met het idee dat hij naar de Vakschool Schoonhoven zou gaan voor de opleiding goud- en zilversmeden, dit bleek de combinatie van creativiteit en ambacht te zijn die hij zocht.

De Vakschool Schoonhoven was in die tijd, door de nadruk die lag op vormgeving en creativiteit, meer een kunstopleiding dan een ambachtsschool. Tijdens het eerste jaar van zijn opleiding maakte Bart kennis met de heer Sietsma, vakdocent boetseren. Deze leraar was bij eerstejaars niet populair omdat hij meer van je verwachte dan middelbare school mentaliteit, je liet werken met materiaal waar je handen vuil van werden en omdat hij vreemd was, een kunstenaar. Waardering voor deze leraar kwam bij de meesten later pas. Hij wist Bart te motiveren door het onderste uit de kan te halen. Hij beoordeelde hem strenger dan de overige studenten omdat hij zijn talent zag. “Mijnheer Sietsma heeft een belangrijke stempel op mijn creatieve vorming gedrukt”.

Na zijn afstuderen was het tijd om aan het werk te gaan. Bart was er nog niet aan toe om als zelfstandig goud en zilver smid te werken, maar hij zat er ook niet op te wachten dingen te repareren die een ander kapot had gemaakt. Toch begon bij een juwelier als reparateur. Na twee weken kwam hij er achter dat dit werk hem totaal niet uitdaagde. Hij kon zijn creativiteit er niet in kwijt. Ook merkte hij dat het hem niet goed beviel om voor een baas te werken. Hij was echter nog niet zeker genoeg om al voor zichzelf te beginnen dus ging hij op zoek naar ander werk. Zo kwam hij terecht in de televisiewereld, waar hij werk vond als cameraman. Hiervoor moest hij wel weer terug naar school, eerst naar de School voor Fotografie in Den Haag, later naar het COM Santbergen, het opleidingsinstituut van de NOB in Hilversum.

Bart werkte tien jaar als freelance cameraman. Hij kreeg complimenten van zijn collega’s over de kwaliteit van zijn foto’s. “Op een gegeven moment zeiden mijn collega’s tegen mij dat ik prachtige foto’s maakte, maar dat het jammer was dat het met een televisiecamera was”. Hij raakte ervan overtuigd dat stilstaand beeld zijn passie is en besloot de televisiewereld achter zich te laten.Hij ging werken als zelfstandig fotograaf. Zijn passie voor boetseren herontdekte hij vanuit de fotografie: “Ik maak beelden die zich niet laten vangen met fotografie”.

Bart exposeert tijdens de open Atelierdagen (zie foto) onder andere zijn beeld Hylonome.
Hylonome
was een vrouwelijke centaur in de Griekse mythologie. Bij dit beeld fascineerde het Bart enorm om de grens tussen mens en dier op te zoeken en deze soepel in elkaar over te laten gaan. Het materiaal van zijn werk is een gipscomposiet en is beschilderd met blauwe acrylverf. Naast dit beeld exposeert Bart kleine objecten, zijn zogenoemde ‘A Piece of It’: Kleine stukjes van beelden, voor als één heel beeld te veel is.

‘Schedel van sabeltandtijger met daarin de wonderbaarlijke verschijning van een vrouw die gemakkelijk verward zou kunnen worden met een slangemens die Zlata genoemd wordt.’

‘Kronkelend in de bochten van lust of wanhoop, Julia’s wraak.’

Hylonome

Deodaat Visser

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Deodaat Visser

 

Tesselschadelaan 22
1217 LH Hilversum

www.kleibeelden.nl

Deodaat Visser maakt beelden uit klei. Aardse stoffelijke beelden, die hij van onderop opbouwt. Hij is er pas later in zijn leven op uit gekomen, maar nu is het al jaren zijn werk en zijn passie.

Als kind tekende hij veel, hij deed een opleiding in de fotografie, en kwam op die manier bij film terecht. Jarenlang was hij werkzaam bij de Ikon,eerst als cameraman en de laatste 10 jaar als regisseur. Hij maakte veel documentaires, tot aan een ontslag tegen zijn zestigste. En dan is er dus ineens een moment dat je helemaal zelf mag weten hoe je je leven gaat inrichten. ‘Daar zijn we slecht op voorbereid’ aldus Deodaat.

Hij nam de tijd, bekeek de mogelijkheden en het werd: klei. ‘Het bleek het materiaal te zijn waarin ik me kon uiten. Klei is aards, in klei werd adem geblazen en het werd een mens.’
Deodaat heeft als zoon van een dominee een boodschap te brengen met zijn beelden. ‘Ik word erg geïnspireerd door wat er in de wereld gebeurt. Vooral het thema ‘vluchten’ – vlucht – ontvluchten, houdt me erg bezig. Iedereen vlucht wel voor iets, ik zelf ook.’

Toen hij gekozen had voor klei ging hij op cursus bij Christie Rusche, hij richtte een kleine serre bij zijn huis in als atelier en hij begon. Van 9 tot 5, want Deodaat ziet het als werk. Het moet geen hobby worden, want dan lever je als vanzelf al in op je ambitie. Een hobby kan immers makkelijk ingeleverd worden voor iets anders wat belangrijker is.
Nu hij een paar jaar bezig is, hoeft het strikte van 9 tot 5 niet meer. Maar de drang om een boodschap te brengen blijft.

Vluchteling

Ezel

Jobs klacht

Eric Tiggeler

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Eric Tiggeler

Gabriel Metsulaan 16
1213 EW Hilversum

www.stadsstukken.nl

Tweemaal probeerde hij op de Rietveld Academie te komen en tweemaal werd hij afgewezen. “Eigenlijk maar goed ook, in de jaren ’80 vierde daar de conceptuele, abstracte kunst hoogtij en ik wilde liever figuratief bezig zijn.”

Hij was beter in taal en en studeerde af als neerlandicus. Eric (1961) werkt nu vier dagen per week als tekstredacteur bij het Taalcentrum van de Vrije Universiteit, daarnaast vervaardigt hij taalboeken en lesmethoden voor het onderwijs.Vijf jaar geleden sloeg ineens de vlam in de pan. Aanleiding was een wandvullend stadsgezicht van Parijs, in een Haags café. “Als ik ooit weer wil schilderen dan is het wel dit, stadsgezichten. Misschien niet zo groot maar ik wilde het toch eens proberen. Het leek alsof iets – dat je jaren hebt laten versloffen – ineens terugkomt en het voelt alsof het nooit is weg geweest. Ik dacht: daar geef ik dan maar aan toe.”

Gewapend met digitale camera gaat hij aan de wandel, zoekend naar objecten en nét vanuit een ‘ander’ gezichtspunt. Gebouwen, gevels, straten, soms de rommel van de stad. Níet op zoek naar het pittoreske, niet het schildergenieke. En vanuit die foto’s gaat hij thuis aan de gang. De voormalige kinderkamer doet dienst als atelier, op zijn vrije vrijdag is hij er bijna altijd te vinden.Zeer gehecht is Eric aan een groot ‘portret’ van kantoorgebouwen in de Amsterdamse Zuidas. “Ik ken deze straat beter dan de architect die het allemaal bedacht heeft…”

Altijd met acryl want voor olieverf is hij te ongeduldig: “Acryl is zó flexibel, je kunt er enorm mee experimenteren.” En vrijwel altijd op canvas, een enkele keer op een houten paneel zoals de boekenetalage van Frans Melk in Hilversum. Jarenlang fietste hij met zijn kinderen de Open Atelier-route. Dit jaar dacht ie: “ik ga het gewoon proberen.” De ballotagecommissie beoordeelde hem positief.

Opdrachten krijgt hij regelmatig. “Het is zó cool dat mensen het leuk vinden om tegen die gevels van mij aan te kijken. Het is toch de grootste eer als ik bij iemand boven de bank hang, dat geeft het gevoel dat je het niet voor niets doet.” Eén grote ambitie heeft ie nog wel: “ik zou nog wel een megadoek willen maken. Een soort Hilversums Panorama Mesdag. Zo’n project waarvoor je dan een jaar kunt uittrekken.”

Schilderen geeft hem voldoening: “het is als een cursus mindfulness, je komt in een ultieme staat van concentratie. En het is bovendien nog gezond ook, je staat, je loopt. Véél beweging en heel goed voor je hoofd.”

Choorstraat

Frans Melk

Broese

Wouter Stips

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Wouter Stips

Alleen te zien in Museum Hilversum, geen Open Atelier

www.wouterstips.nl

Wouter Stips is een veelzijdig kunstenaar. Naast kleurrijke schilderijen maakt hij beelden van brons, glas, staal en hout, en kunstboeken, die hij voorziet van gedichten. Zijn stijl leunt tegen die van de leden van de CoBrA aan. De kunstenaar voelt zich verwant aan de levendigheid en het kinderlijke genoegen dat deze schilders scheppen in het maken van kunst. Ook hun manier van werken is overeenkomstig met die van Wouter Stips. Hij schildert spontaan en heeft nooit een plan als hij begint aan een schilderij. Hij heeft weleens geprobeerd een eerder bedacht idee op papier te zetten, maar dat bleek niet te werken. En hij vindt het ook niet interessant. Als hij beelden van glas maakt, moet hij wel eerst een schets maken, maar dat is een simpele schets van één lijn. En tijdens het creëren van het beeld kan alles weer veranderen. ‘Het leukste is om jezelf te blijven verrassen. In alles, ook in je ontwikkeling. En daarin jezelf op geen enkele manier te blokkeren. Ik denk dat dat het allerbelangrijkste is voor mijn manier van schilderen.’

Voor de kunstenaar vormt de reactie van mensen een belangrijk onderdeel van zijn ontwikkeling. Zijn schilderijen moeten mensen raken, dat is ook de doelstelling van kunst volgens de schilder. Al is het geen bewust proces tijdens het schilderen. Maar het gebeurt vaak dat mensen iets zien in zijn schilderijen en emotioneel worden. Soms herkent iemand zijn hele leven in een schilderij. Hij vindt dat erg bijzonder. Inspiratiebronnen heeft de schilder niet. Het maken van kunst is een kwestie van de juiste energie hebben. Er ontstaat een kunstwerk als je in het ‘alfagebied’ komt en kan wegdromen, volgens Wouter Stips. ‘Je verliest jezelf in de tijd en in het moment en dan is er ineens een schilderij.’

Stille Liefde

Zo zie je wat ik denk

Oh lala, le trompettiste

Claudia Spruit

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Claudia Spruit

 

Naarderstraat 84
1211 AM Hilversum

www.claudiaspruit.nl

Claudia maakt fantasie/sprookjes-achtige schilderijen en tekeningen. Ze noemt deze poëtische landschappen. Allerlei beeldelementen spelen hierbij een rol en dieren zijn hierbij een inspiratiebron. Ze zegt: “Het is mijn persoonlijke wereld maar wel toegankelijk voor iedereen.” Als kind hield ze al van tekenen. Ze is eerst kunstgeschiedenis gaan studeren en daarna naar de kunstacademie gegaan. Ze vindt zelf dingen maken leuk en uitdagend. Tijdens de kunstacademie was schilder Friedrich Hundertwasser een inspiratiebron voor haar. Hij maakte een soort fantasielandschappen en daar is haar thema fantasielandschap uit geboren. Nu is ze haar eigen pad in geslagen.

Kunstenaars zijn met een proces bezig om steeds nieuwe beelden te ontdekken en te onderzoeken. Voor haar is van belang dat ze niet iets namaakt wat bestaat; ze wil iets nieuws maken, iets wat nog niet bestaat en ook niet iets wat kan bestaan – imaginair. Het hele kunstenaarschap ziet zij als een ontdekkingsreis met beelden. Het imaginaire vindt ze hierin het interessants. Het creatieve proces is iets ontwerpen en uitwerken, thema’s uitdiepen en doorgaan op de beeldtaal, en het blijven ontwikkelen als kunstenaar. Dat maakt voor haar het kunstenaarschap boeiend. “Het is altijd spannend als je aan een schilderij begint, je weet nooit hoe het gaat worden.”

In haar schilderijen gebruikt ze een collagetechniek. Ze schildert in acrylverf en maakt afzonderlijk tekeningen, die ze verknipt en die knipsels gebruikt ze weer in haar schilderijen. Een combinatie van schilder- en tekenkunst. Ze wil haar fantasie in haar hoofd overzetten in beeld, zodat de toeschouwer dat kan zien. Al moet het ook te begrijpen zijn, dus ze wil niet te ver gaan in de fantasie. De beeldtaal blijft herkenbaar (bomen, huizen en dieren). Het is geen abstract werk. De bezoeker kan zijn eigen interpretatie erin leggen en ze vindt het leuk om te horen wat mensen erin zien.

 

Joni Spaan

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

Joni Spaan

 

www.jonispaan.nl

GAST bij Karin Welhuis
Curacaolaan 18A

Joni Spaan (1971) kreeg de kunst al met de paplepel ingegoten. Haar vader zat op de afdeling beeldhouwen van de Rietveld Academie en haar moeder verzamelt kunst. Geen wonder dus dat ook háár opleiding zich in die richting voltrok. Ze doorliep de kunstacademie St. Joost in Breda en studeerde in 2000 af aan de Rietveld Academie in Amsterdam. Joni is fotograaf; haar foto’s gaan over ruimte, architectuur en beeldarchitectuur.
Ze vindt het maken interessanter, dan erover te praten en de mensen die het aanspreekt, kunnen er zelf wat van maken. Joni is als gast uitgenodigd en ziet ernaar uit om in Hilversum te exposeren, ook voor de gezelligheid.

 

John Cees Smit

← DEELNEMENDE KUNSTENAARS

John Cees Smit

Curacaolaan 18A, Gast bij Karin Welhuis

www.welhuisensmit.com

John Cees Smit was gast van buiten Hilversum tijdens de Open Atelier Dagen in Hilversum. Zelf heeft hij een atelier in een grote hal, lichtelijk bouwvallig, een voormalige bioscoop aan de Lijnbaansgracht in het centrum van Amsterdam. ‘Dat er geen daglicht is, en dat het koud is, dat deert me niet. De ruimte maakt alles goed.’
Hij schilderde van jongs af aan, vanaf zijn 14e is hij er serieus mee bezig. Dus na het VWO naar de Rietveld Academie. ‘Maar dat was me te schools, de docenten te vermoeid, daar hield ik het niet uit.’ Waar het wel lukte was ‘Ateliers ‘63’, een opleiding die in 1963 door kunstenaars uit Haarlem was opgericht uit onvrede met het destijds massale en formele kunstonderwijs. ‘Kleine groepen, inspirerende gastdocenten, zoals mensen als Jan Dibbets en Toon Verhoef die me enorm aanspraken’.John Cees had mazzel, of talent, of een voorsprong door Ateliers ’63, in ieder geval kon hij al werk verkopen toen hij nog student was daar. Wat niet de bedoeling is, maar ja, wie laat een mogelijkheid schieten als er een koper langs komt. Nu exposeert hij enkele keren per jaar. En soms in zijn eigen grote koude hal. ‘Het is hier zo groot dat ik graag een paar keer per jaar een expositie organiseer, samen met andere kunstenaars. En het is dan ongelofelijk druk, echt honderden mensen.’

Schilderijen in verschillende stadia liggen op de grond en langs de muur, daglicht en inspiratiebronnen van buiten heeft hij niet nodig. ‘Het gaat mij alleen maar om de verf, ik ben alleen maar bezig om de verf te organiseren’. In het begin gebruikte hij maar enkele kleuren, gedempt met nauwelijks contrast. Nu spatten de kleuren van het doek. ‘Ja, ik ben erg veranderd vergeleken met 20 jaar geleden’. Qua actie is hij een week of drie à vier bezig met een doek. Maar daarna blijft het nog drie of vier maanden binnen staan, want ‘ik heb al die tijd  nodig om te checken of het werk echt klaar is’.   En dan pas gaat het naar een expositie of een koper. En dan nog houdt hij de mogelijkheid open dat het anders moet: ‘Als het schilderij na verloop van tijd tegenvalt of het gaat vervelen, dan mag iemand het terugbrengen.’ Maar dat is nog nooit gebeurd.
John Cees doet vaak projecten met andere kunstenaars.’Het levert me een interessante meertaligheid op.’ Met Karin Welhuis maakt hij kleurrijke keramiek.